Бесплатная библиотека, читать онлайн, скачать книги txt

БОЛЬШАЯ БЕСПЛАТНАЯ БИБЛИОТЕКА

МЕЧТА ЛЮБОГО КНИГОЛЮБА

Четверг, 08 декабря, 01:25

Авторизация    Регистрация
Создай личный блог на tululu!    Создай личный блог!
Дамы и господа! Электронные книги в библиотеке бесплатны. Вы можете их читать онлайн или же бесплатно скачать в любом из выбранных форматов: txt, jar и zip. Обратите внимание, что качественные электронные и бумажные книги можно приобрести в специализированных электронных библиотеках и книжных магазинах (Litres, Read.ru и т.д.).
Возможность свободного добавления книг в разделы библиотеки (категории книг) технически закрыта с июня 2010г. Если Вы обладаете правами на какой-либо текст и не согласны с его размещением на сайте, пожалуйста, напишите нам.
Добавление новых книг в разделы библиотеки возможно только в порядке, не противоречащем Законодательству РФ, лицами, обладающими правами на тексты.

ПОСЛЕДНИЕ ОТЗЫВЫ О КНИГАХ

Юлия (05.07.2014 - 17:54:29)
книге:  Филиппа

Есть продолжение - Своевольная наследница, это для тех кто любит серии, я прочитала, ну чтож, где то скучно, где то не плохо... >>

александр (05.07.2014 - 17:50:16)
книге:  Атрибут власти

Спасибо огромное. Мы с Чингизом Акифовичем одного возраста. И что он пишет как бальзам на душу. Все чувства с разрывом стран... >>

Елена (05.07.2014 - 15:46:37)
книге:  Девочка, которая любила Тома Гордона

Кинга обожаю. Это самая моя любимая его книга. Все случилось из-за того, что мы, взрослые так часто невнимательны к своим де... >>

Нармина (05.07.2014 - 14:53:17)
книге:  Бумеранг

Я обожаю книги Р. Л.Стайна. Моя самая любимая книга-Скрытое зло. Всем советую прочитать ее)))

Светлана (05.07.2014 - 14:34:44)
книге:  Американская звезда

Читала книгу в 94-ом году, а впечатления и воспоминания по сей день живут во мне. Роман очень хороший, даже потрясающий. Хот... >>

Читать все отзывы о книгах

Обои для рабочего стола

СЛУЧАЙНОЕ ПРОИЗВЕДЕНИЕ

Зеленоглазая, холодная, седая...
Засов, открыв, в ухмылке зубы, скаля,
Дыханьем страха, ворона крылом
Ночь одиночества тоской вползает в дом.
Стезя отвергнутых, я так тебя желала,
До хрипоты, до боли вглядываясь в даль.
Звала, явилась ты и предо мной предстала:
Жизнь-пустота, надежд утерянный Грааль.
Свой, выбрав путь, держаться до конца.... >>

13.05.10 - 09:18
Автор неизвестен

Читать онлайн произведения


Хотите чтобы ваше произведение или ваш любимый стишок появились здесь? добавьте его!

Поделись ссылкой

Сивы коник (на белорусском языке)   ::   Домашевич Владимир

Страница: 1 из 7
 
---------------------------------------------

Домашевич Владимир

Сiвы конiк (на белорусском языке)



Уладзiмiр Дамашэвiч

Сiвы конiк

I

Конiк быў усяго на год маладзейшы за мяне i, колькi я памятаю, не змянiўся з выгляду анi - можна было падумаць, што гэта двухлетак, не болей. Ён быў сiвы, жалезнай, трохi ржавай масцi, летам цямнейшы, зiмой святлейшы, сярэдняга росту, з тонкiмi моцнымi нагамi, з добра развiтай мускулатурай лапатак i персяў, з падцягнутым жыватом, на якiм злева ля пахвiны вiднеўся пад скурай невялiкi, як расплясканае курынае яйка, гуз - след натугi. Быў конiк страшэнна сярдзiты, асаблiва калi галодны - тады да яго не падступiшся, а калi трэба было злавiць на пашы, то з пустымi рукамi не iдзi - не дасца, трэба браць гарнец з аўсом або вядро з лупiнамi. Але больш за ўсё ён баяўся машын. Так баяўся, што па вялiкiх дарогах ездзiць на iм, вiдаць, не кожны асмелiўся б, каб хоць раз пабачыў, што вырабляе гэты сiвы сухi конiк пры сустрэчы з машынай. Мо таму i баяўся, што машын тых мала сустракалася на дарогах "Усходнiх крэсаў", як называлi паны Заходнюю Беларусь. Яшчэ горш з iм было ў горадзе - можа памчаць па вулiцы, вывернуць воз, паламаць платы, нарабiць шкоды. Не раз штрафавалi бацьку за гэта прыдзiрлiвыя палiцыянты.

Але бацька з канём так-сяк спраўляўся, нiколi асаблiва не скардзiўся на яго, бо, акрамя кепскага, меў конiк яшчэ i такiя якасцi, якiх не ў кожнага знойдзеш. Яму не трэба было нiколi паказваць пугi, таму бацька яе нiколi не меў. На конскую ж злосць у бацькi была свая, можа яшчэ большая, была i сiла, у якую нiколi не паверыш, глянуўшы на чалавека: сухарлявы, мо чуць нiжэй сярэдняга росту, вузкi ў плячах, крыху сутулы, але ўпарты, цягавiты, жылiсты i моцны. Рукi ў яго былi як жалезныя, i ўжо калi ён iмi за што браўся, то як абцугамi.

Конь i гаспадар як бы дапаўнялi адзiн аднаго, злiваючыся ў нешта цэлае, непадзельнае, а калi глянуць, як бацька едзе на сваiм конiку, то нiколi не ўявiш, што ён можа ехаць на якiм iншым канi, а толькi вось на такiм. Для беднага гаспадара, якiм быў мой бацька, конiка такога трэба пашукаць.

Нягледзячы на такую знiтаванасць, гаспадар i конь недалюблiвалi адзiн аднаго, але што зробiш. I жыць паасобку яны не змаглi б, асаблiва гаспадар без каня. Работы на двух з паловай гектарах нямнога; бацька ўвесь час ездзiў з канём па заработках, а гэта для сям'i многа значыла, бо чалавек з канём зарабляў удвая, а то i ўтрая болей, чым адзiн. Таму бацька i дома рэдка стыкаўся. Прыязджаў дадому часам вясёлы, калi ўдавалася добра зарабiць, а часцей сярдзiты, крыклiвы, няголены, пахудзелы, толькi вочы нядобра блiшчалi з-пад насупленых броваў. Конь таксама здаваў за гэтыя днi, яму яшчэ больш падцягвала жывот, а пад шкурай на баках выступалi шырокiя, як арэхавыя абручы, рабрыны.

Каля хаты ў нас быў невялiкi кавалак дзяцелiны, дзе мы часам прыпасвалi карову, а часцей каня, бо карова магла i ў другiм месцы назбiрацца за ўвесь дзень, ёй нiкуды не трэба было спяшацца, а конь не спыняецца - у рабоце ды ў рабоце.

...Бацька вывеў каня на дзяцелiну, навязаў на лейцах. Спутанага мы яго не пускалi - забяжыць куды-небудзь цi ўваб'ецца ў шкоду, на адным месцы хадзiць не стане. А навокал лес - знайдзi яго потым. Вечарэла. Я паспеў прыгнаць карову з пашы i лавiў хрушчоў, якiя толькi што з'явiлiся на маладым лiсцi. Я трос арэшнiк, i яны падалi на зямлю, як спелыя арэхi восенню. Назбiраў поўную кiшэню, падышоў да каня. Ён, прыпаўшы да дзяцелiны, заўзята скуб. Канюшына была яшчэ маладая, i ён ажно званiў пустымi зубамi. Убачыўшы мяне, конь нахмылiўся, падтулiў вушы. Гэта азначала, што ён сярдзiты, да яго не падлазь. Але я чамусьцi не паглядзеў на гэты знак перасцярогi i працягнуў руку, каб узяць каня за аброць.

Раптам ён дзiка гiкнуў i стаў перада мною на дыбкi, а пярэднiя капыты, як цяжкiя гiры, занёс над маёю галавой.

123>>7


В тексте попалась красивая цитата? Добавьте её в коллекцию цитат!
Завещание рождественской уткиДарья Донцова89,90 руб.
Французские дети не капризничают. Уни...Кэтрин Кроуфорд99 руб.
Географ глобус пропилАлексей Иванов99,90 руб.
Волк с Уолл-стритДжордан Белфорт119,90 руб.


copyright © Бесплатная библиотека,    контакты: info@tululu.org